Η μικρή ζωή μας είναι μία... ...στου απείρου την ευθεία η τελεία

Η Ελένη Θ. Π. Λουκά γεννήθηκε στην Στρογγυλή Κέρκυρας όπου τελείωσε το Δημοτικό Σχολείο και στην πόλη το Λύκειο Θηλέων το έτος 1978. Στο Γυμνάσιο και Λύκειο είχε διακριθεί με τον Κερκυραϊκό γυμναστικό σύλλογο σε πολλούς αγώνες στίβου πανελληνίως στην σφαίρα και στο πένταθλο καταλαμβάνοντας πολλές φορές τις πρώτες θέσεις. Εν συνεχεία μετέβη στην Γερμανία όπου σπούδασε Βιολογία και εργάστηκε συγχρόνως για 3 χρόνια στο πανεπιστήμιο του Saarland σαν βοηθός Καθηγητή στο τμήμα της Μυκητολογίας και Μικροβιολογίας παρά τον καθηγητή Prof. Wartenberg όπου επιμελήθηκε τους τομείς έρευνας και διδασκαλίας του Κλάδου.

Μετά το τέλος των σπουδών εργάστηκε στον Δήμο Saarbrucken στο τμήμα Βοτανολογίας όπου ασχολήθηκε με την στατιστική καταγραφή όλων των ειδών φυτών άγριας βλάστησης της πόλης και επιπλέον με την συγγραφή βιβλίου Kompendium διαφόρων ειδών θάμνων και δένδρων για την μετεκπαίδευση κηπουρών. Το 1990 επέστρεψε στην Ελλάδα όπου έκανε πρακτική για ένα χρόνο στο βιοχημικό εργαστήριο του Άγιου Σάββα. Εργάζεται στον ιδιωτικό τομέα από το 1991 σε φροντιστήριο ξένων γλωσσών διδάσκοντας Γερμανικά με μεγάλη επιτυχία μέχρι σήμερα. Η ενασχόλησή της με την ποίηση άρχισε τα τελευταία 5 χρόνια.

Ελλάδα

Αιώνες τώρα ζεις

στα πέρατα της Γης

σημαία μου η Ελλάδα

μου φέρνει τη λιακάδα.

Χώρα του ήλιου μες στη Μεσόγειο

οι ομορφιές σου φτάνουν στ΄απόγειο

απ΄όλο τον κόσμο κοινοί αστοί

το καλοκαίρι νιώθουν θεοί.

Πολλά τα αρχαία και τα σπουδαία

σε κάθε τόπο δείχνουν ωραία

οι άνθρωποί σου αυθόρμητοι,

περήφανοι κι ατρόμητοι. [...]

Συγγραφέας:Ελένη Θ.Π.Λουκά
Εκδότης:ΟΣΕΛΟΤΟΣ
Εγκάρσια πτήση

Στη νέα ποιητική συλλογή του ζωγράφου, περφόρμερ, και θεωρητικού της τέχνης Κώστα Ευαγγελάτου περιλαμβάνονται ποιήματα τα οποία έγραψε ή ολοκλήρωσε μετά το 2006 όταν κυκλοφόρησε η συλλογή του "Η ελεγεία των Εκβατάνων", Απόπειρα 2006.

Κύριος άξονας του αισθητικού, ποιητικού του λόγου παραμένει η ιδεολογική, ερωτική, κοινωνική και προσωπική διερεύνηση του ψυχικού κόσμου και υπαρκτών εμπειρικών καταστάσεων με ποικίλες ερμηνευτικές προετάσεις. Ο Ηλίας Τουμασάτος, υπ. δρ Ιονίου Παν/μίου, αναφέρει στον επίλογο του κειμένου του με τίτλο "Ο κόσμος στο ποιητικό σύμπαν του Κώστα Ευαγγελάτου": ...

Στο αυτοαναφορικό ποίημα "Εγκάρσια πτήση" ο Ευαγγελάτος δεν κάνει απλά μια αναδρομή στα σύνεργα της εικαστικής και ποιητικής του τέχνης. Αποκαλύπτει, εν είδει προγραμματικής διακήρυξης, τον στρατηγικό του στόχο για το μέλλον. Με πλήρη συναίσθηση του κινδύνου, αλλά και της συναρπαστικής περιπέτειας που τώρα ξεκινά, ο ποιητής εφορμά με καινούρια δύναμη (παρμένη από τη δεξαμενή της ψυχής του και από τα ανεπτυγμένα πλέον αντιδραστήρια του εργαστηρίου του).

Όπως κάθε φορά γνωρίζει ότι κινδυνεύει να χάσει τα πάντα -η ποίηση και η τέχνη έχουν εκτός από ωδίνες, και οδύνες, απώλεια και πόνο. Έχουν όμως και τη γέννα του καινούριου, τη συναρπαστική πορεία μιας διεξόδου προς το φως, έστω κι αν κανείς πρέπει να περάσει από κομμένες γέφυρες και σκοτεινές σήραγγες. Ο καλλιτέχνης-ποιητής ξεκινά. Πάλι. Και μας καλεί μαζί του. Όχι απλά να δούμε. Αλλά να ακολουθήσουμε.

Νύχτα φυτεύεις όνειρα.

Πρωϊ βλασταίνουν δόρατα.

Κόκκινος αναδύεσαι στο μέλλον.

Παλιοί νεκροί σου γνέφουν και σ΄αγκαλιάζουν στοργικά.

Δεν θέλεις να ξυπνήσεις.

Όραση αχτίνα της αλήθειας

υφαίνει βάτα σε φλεγόμενα νερά

ανάβει πίδακες σε υψίπεδα χιονιού

σκάβει στις τέφρες της ψυχής σου

φωτίζει τους λεμώνες της αγάπης.

Όλα πενθούν

στον κήπο της Αγάπης

Φέτος δεν ήρθαν τα πουλιά.

Συγγραφέας:Κώστας Ευαγγελάτος
Εκδότης:ΑΠΟΠΕΙΡΑ
Συρραπτική του προσώπου

...Μέσα από επάλληλους κύκλους και διαδοχικές μεταμορφώσεις ο Αλεξάκης σχηματοποιεί την ουσία του επαναφέροντας από συλλογή σε συλλογή περσόνες - οχήματα που μεταφέρουν όχι μόνο αποκόμματα της μορφής του, αλλά και φραγμέντα ονειρικών και ταυτόχρονα εφιαλτικών εικόνων, ανάμεσα στα οποία μετεωρίζει τη σκηνική δραματουργία του.

Η πάντοτε Μαρία, η γριά και το σπίτι, το κορίτσι κι ο δάσκαλος, η μητέρα, τόσες και τόσες άυλες παρουσίες που τον πήραν φεύγοντας μαζί τους, δεν απηχούν παρά το κρύφιο σχέδιό του· επαναφέροντάς τες σε τακτά χρονικά διαστήματα, στην πραγματικότητα τον εαυτό του ευελπιστεί να επαναφέρει σ' αυτό το ιδιότυπο παρόν, όπου χρονικές και τοπικές αλληλουχίες προβάλλουν στην οθόνη του ιδιωτικού σύμπαντος την δράση του μέσα κόσμου ή -σε μια πιο αισιόδοξη εκδοχή- την εμφάνιση του καθαρού, του πρώτου δικού του βλέμματος.

Έτσι λοιπόν η παρουσία όλων αυτών των ποικίλων νεκρών που με άνεση περιφέρονται από στίχο σε στίχο, από ποίημα σε ποίημα, αναλαμβάνοντας κάποτε το συν της συν-γραφής των ποιητικών συλλογών του, δεν υπαινίσσεται απλά μια πράξη συμφιλίωσης ή έστω την απόδοση μιας οφειλής ούτε καν την ομολογία μιας ανεπάρκειας ανάλογης μ' εκείνην που δήλωνε ο Σεφέρης στο Ημερολόγιο Καταστρώματος Β': "...γιατί πρέπει να ρωτήσω τους νεκρούς / για να μπορέσω να προχωρήσω παρακάτω". (...)

Ο συνωστισμός τόσων νεκρών και ο συγχρωτισμός τους με τους ζωντανούς, σε σημείο μάλιστα συχνής ανταλλαγής ρόλων και ταυτοτήτων, δεν είναι παρά η ανάγκη του ποιητή να αποσπάσει από το κάθε προσωπείο συγκεκριμένα κομμάτια. Μια ιδιόμορφη συρραπτική του Προσώπου με υλικά παρελθόντος, προκειμένου να αποκτήσει αυτό που τόσο στερείται, τη μνήμη δηλαδή της παρούσης φυσιογνωμίας του. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Συγγραφέας:Ευτυχία - Αλεξάνδρα Λουκίδου
Εκδότης:ΑΣΤΡΟΛΑΒΟΣ/ΕΥΘΥΝΗ
Τάφος με θέα

"Τάφος με θέα, ο τάφος του Ποιητή", μου είπε, "Τι όμορφος νεκρός ο ποιητής των αιώνων!!" - Ω Αναστασία, τώρα που εκείνος ηττήθηκε, τώρα που εκείνος χάθηκε απ' εμπρός μας, ω, Αναστασία, καλή μου εσύ, πόσο φοβάμαι! Όσο κι αν αισιόδοξα πορεύομαι μέσα στο σύμπαν, πόσο φοβάμαι για το γήινο μέλλον των παιδιών!! Πόσο φοβάμαι μέσα στο πλήρως μολυσμένο από τους υπανθρώπους γήινο περιβάλλον!! Η Αναστασία με φίλησε τρυφερά... - Μη φοβάσαι, ορέ. Εγώ, Άνθρωπος ΘεοΔιάβολος ήδη είμαι! μου είπε. Κουβαλητές πολιτισμού καινούργιου εμείς θα γίνουμε. Στην επόμενη ανθρωπότητα, όλα απ' αρχής θα γίνουν. Θα οδηγήσουμε στην υπερποίηση τον κόσμο. Ο Ντέρακ στην πέρα γωνία του μηδενός, απέναντι από τον τάφο των ποιημάτων, έκλαιγε, κρατώντας στα χέρια ανενεργή προς ώρας τη μεγαλειώδη εξίσωσή του. - Κλαίει ο Θεός, είπε η Αναστασία και δάκρυσε κι αυτή. Την αγκάλιασα και φύγαμε προς αναζήτηση σπηλαίου. Ένας Ποιητής, ένας επιστήμονας, μια κουκουβάγια, ένας σκύλος, ο όφις και ο χαφιές, ο κύριος Κούφιος κι ο Ασβός ο Βρομερός, ο νανολαός κι άλλοι πολλοί καλοί και κακοί, όλοι μαζί ζουν αρμονικά σ' ένα ανάλγητο κράτους δικαίου, που διαθέτει μπουλντόζες πολλές για την επιβολή του Νόμου. Ο Ποιητής παλεύει το κράτος φτιάχνοντας το εμβόλιο κατά των αναγκών κι ο επιστήμονας υλοποιεί τη μεγαλειώδη εξίσωσή του πάνω στους άθλιους, μετατρέποντας το χώρο τους σε χρόνο. Παρ' όλ' αυτά το ανάλγητο κράτος επικρατεί. Επιτίθεται στους φέροντες καινά δαιμόνια. Μετατρέπει το σπίτι σε τάφο. Ευτυχώς που το σπίτι είχε θέα. Κι έγινε ένας πανέμορφος τάφος. Με απέραντη θέα προς τη μηδαμινότητα του σύγχρονου πολιτισμού, αλλά και με πολλήν ελπίδα για αναγέννηση μετά από την αυτοκαταστροφή του...

Συγγραφέας:Γιώργης Π. Κασιμάτης - Δρυμωνιάτης
Εκδότης:Ζάθεον Πυρ
"Φρέσκα αυγουλάκια τση Λαθύρως"

"...η σιόρα Λέντζω είναι μετριόφρων και δεν πιστεύει πως αυτό που κάνει αξίζει "μνείας". Εγώ σαν εκδότης οφείλω να διαφωνήσω. Η βαθιά γνώση του Κερκυραϊκού ιδιώματος, η επαφή με την καθημερινότητα και την επικαιρότητα, η εμφανής ευαισθησία, κάνουν τα "αυγουλάκια αυτά ένα πραγματικό θησαυρό, ανεκτίμητο...."

Συγγραφέας:Σιόρα Λέντζω
Εκδότης:Τότσο Σποντί...
Η εποχή των ανθρώπων

Έτρεξα προς το μέρος της Εδέμ. Εκεί ανάμεσα στις φυλλωσιές, μέσα στο προπατορικό αμάρτημα, απόλαυσα την αμαρτία.

Από τότε έγινα δέντρο, για να χαράζει πάνω μου τα αρχικά του ο έρωτας.

Συγγραφέας:Παναγιώτης Τζαννετάτος
Εκδότης:Γαβριηλίδης