Συρραπτική του προσώπου

...Μέσα από επάλληλους κύκλους και διαδοχικές μεταμορφώσεις ο Αλεξάκης σχηματοποιεί την ουσία του επαναφέροντας από συλλογή σε συλλογή περσόνες - οχήματα που μεταφέρουν όχι μόνο αποκόμματα της μορφής του, αλλά και φραγμέντα ονειρικών και ταυτόχρονα εφιαλτικών εικόνων, ανάμεσα στα οποία μετεωρίζει τη σκηνική δραματουργία του.

Η πάντοτε Μαρία, η γριά και το σπίτι, το κορίτσι κι ο δάσκαλος, η μητέρα, τόσες και τόσες άυλες παρουσίες που τον πήραν φεύγοντας μαζί τους, δεν απηχούν παρά το κρύφιο σχέδιό του· επαναφέροντάς τες σε τακτά χρονικά διαστήματα, στην πραγματικότητα τον εαυτό του ευελπιστεί να επαναφέρει σ' αυτό το ιδιότυπο παρόν, όπου χρονικές και τοπικές αλληλουχίες προβάλλουν στην οθόνη του ιδιωτικού σύμπαντος την δράση του μέσα κόσμου ή -σε μια πιο αισιόδοξη εκδοχή- την εμφάνιση του καθαρού, του πρώτου δικού του βλέμματος.

Έτσι λοιπόν η παρουσία όλων αυτών των ποικίλων νεκρών που με άνεση περιφέρονται από στίχο σε στίχο, από ποίημα σε ποίημα, αναλαμβάνοντας κάποτε το συν της συν-γραφής των ποιητικών συλλογών του, δεν υπαινίσσεται απλά μια πράξη συμφιλίωσης ή έστω την απόδοση μιας οφειλής ούτε καν την ομολογία μιας ανεπάρκειας ανάλογης μ' εκείνην που δήλωνε ο Σεφέρης στο Ημερολόγιο Καταστρώματος Β': "...γιατί πρέπει να ρωτήσω τους νεκρούς / για να μπορέσω να προχωρήσω παρακάτω". (...)

Ο συνωστισμός τόσων νεκρών και ο συγχρωτισμός τους με τους ζωντανούς, σε σημείο μάλιστα συχνής ανταλλαγής ρόλων και ταυτοτήτων, δεν είναι παρά η ανάγκη του ποιητή να αποσπάσει από το κάθε προσωπείο συγκεκριμένα κομμάτια. Μια ιδιόμορφη συρραπτική του Προσώπου με υλικά παρελθόντος, προκειμένου να αποκτήσει αυτό που τόσο στερείται, τη μνήμη δηλαδή της παρούσης φυσιογνωμίας του. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Συγγραφέας:Ευτυχία - Αλεξάνδρα Λουκίδου
Εκδότης:ΑΣΤΡΟΛΑΒΟΣ/ΕΥΘΥΝΗ
Τάφος με θέα

"Τάφος με θέα, ο τάφος του Ποιητή", μου είπε, "Τι όμορφος νεκρός ο ποιητής των αιώνων!!" - Ω Αναστασία, τώρα που εκείνος ηττήθηκε, τώρα που εκείνος χάθηκε απ' εμπρός μας, ω, Αναστασία, καλή μου εσύ, πόσο φοβάμαι! Όσο κι αν αισιόδοξα πορεύομαι μέσα στο σύμπαν, πόσο φοβάμαι για το γήινο μέλλον των παιδιών!! Πόσο φοβάμαι μέσα στο πλήρως μολυσμένο από τους υπανθρώπους γήινο περιβάλλον!! Η Αναστασία με φίλησε τρυφερά... - Μη φοβάσαι, ορέ. Εγώ, Άνθρωπος ΘεοΔιάβολος ήδη είμαι! μου είπε. Κουβαλητές πολιτισμού καινούργιου εμείς θα γίνουμε. Στην επόμενη ανθρωπότητα, όλα απ' αρχής θα γίνουν. Θα οδηγήσουμε στην υπερποίηση τον κόσμο. Ο Ντέρακ στην πέρα γωνία του μηδενός, απέναντι από τον τάφο των ποιημάτων, έκλαιγε, κρατώντας στα χέρια ανενεργή προς ώρας τη μεγαλειώδη εξίσωσή του. - Κλαίει ο Θεός, είπε η Αναστασία και δάκρυσε κι αυτή. Την αγκάλιασα και φύγαμε προς αναζήτηση σπηλαίου. Ένας Ποιητής, ένας επιστήμονας, μια κουκουβάγια, ένας σκύλος, ο όφις και ο χαφιές, ο κύριος Κούφιος κι ο Ασβός ο Βρομερός, ο νανολαός κι άλλοι πολλοί καλοί και κακοί, όλοι μαζί ζουν αρμονικά σ' ένα ανάλγητο κράτους δικαίου, που διαθέτει μπουλντόζες πολλές για την επιβολή του Νόμου. Ο Ποιητής παλεύει το κράτος φτιάχνοντας το εμβόλιο κατά των αναγκών κι ο επιστήμονας υλοποιεί τη μεγαλειώδη εξίσωσή του πάνω στους άθλιους, μετατρέποντας το χώρο τους σε χρόνο. Παρ' όλ' αυτά το ανάλγητο κράτος επικρατεί. Επιτίθεται στους φέροντες καινά δαιμόνια. Μετατρέπει το σπίτι σε τάφο. Ευτυχώς που το σπίτι είχε θέα. Κι έγινε ένας πανέμορφος τάφος. Με απέραντη θέα προς τη μηδαμινότητα του σύγχρονου πολιτισμού, αλλά και με πολλήν ελπίδα για αναγέννηση μετά από την αυτοκαταστροφή του...

Συγγραφέας:Γιώργης Π. Κασιμάτης - Δρυμωνιάτης
Εκδότης:Ζάθεον Πυρ
"Φρέσκα αυγουλάκια τση Λαθύρως"

"...η σιόρα Λέντζω είναι μετριόφρων και δεν πιστεύει πως αυτό που κάνει αξίζει "μνείας". Εγώ σαν εκδότης οφείλω να διαφωνήσω. Η βαθιά γνώση του Κερκυραϊκού ιδιώματος, η επαφή με την καθημερινότητα και την επικαιρότητα, η εμφανής ευαισθησία, κάνουν τα "αυγουλάκια αυτά ένα πραγματικό θησαυρό, ανεκτίμητο...."

Συγγραφέας:Σιόρα Λέντζω
Εκδότης:Τότσο Σποντί...
Η εποχή των ανθρώπων

Έτρεξα προς το μέρος της Εδέμ. Εκεί ανάμεσα στις φυλλωσιές, μέσα στο προπατορικό αμάρτημα, απόλαυσα την αμαρτία.

Από τότε έγινα δέντρο, για να χαράζει πάνω μου τα αρχικά του ο έρωτας.

Συγγραφέας:Παναγιώτης Τζαννετάτος
Εκδότης:Γαβριηλίδης