Αποτέλεσμα εικόνας για αντωνης αργυρός καρδιακή θύελλα

 

Περίληψη
 
Το πρωΐ, όπως σήκωσα το κεφάλι για να κοιτάξω τον ουρανό, ένα κόκκινο μπαλόνι με κοίταζε από ψηλά, ώσπου χάθηκε από τα μάτια μου. ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΔΕ ΧΑΝΟΝΤΑΙ ΠΟΤΕ, λένε όλοι. Τους κουβαλάς μέσα σου. Τους κουβαλάς με το χαμόγελό τους, με τη χαρούμενη ματιά, με τα βάσσανα που σου προκαλούν, τους κουβαλάς μέσα σου και ξέρεις πως κάποια στιγμή θα τους συναντήσεις και πάλι στο σταυροδρόμι της καθημερινότητας, για να εισπράξεις ένα φιλί, μία ευχή, ένα χαμόγελο ή το πείραγμα της πλάτης τους.
 
 
ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΡΓΥΡΟΣ

ΑΡΓΥΡΟΣ ΑΝΤΩΝΗΣ
 
Ο Αντώνης Π.Αργυρός γεννήθηκε στο χωριό Σπαρτιά Κεφαλονιάς και αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης το έτος 1974. Από το 1976 είναι μέλος του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών και απο το 1984 είναι δικηγόρος στον Άρειο Πάγο. Το έτος 2012 διετέλεσε Υπουργός Επικρατείας στην κυβέρνηση του Προέδρου του ΣτΕ Παναγιώτη Ο. Πικραμμένου. Από το 2004 μέχρι σήμερα είναι Δικηγόρος και Αναπλ. Νομικός Σύμβουλος στο ΕΘΝΙΚΟ ΚΑΙ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΚΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΑΘΗΝΩΝ. Έχει διατελέσει Νομικός Σύμβουλος - Διευθυντής Νομικής Διεύθυνσης του Εθνικού Ιδρύματος Υποδοχής και Αποκατάστασης Παλιννοστούντων Ομογενών Ελλήνων. Με σημαντική επιστημονική δράση, άρθρα και σχόλια σε δικαστικές αποφάσεις δημοσιεύονται στα πιό γνωστά νομικά περιοδικά. Είναι μέλος της συντακτικής επιστροπής-υπεύθυνος ύλης του μηνιαίου νομικού περιοδικού ΝΟΜΙΚΟ ΒΗΜΑ έκδοσης του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών.

Ο Επτανησιακός Ριζοσπαστισμός αντλούσε το ιδεολογικό του υπόβαθρο από τις ιδεολογικές αρχές της ριζοσπαστικότερης φάση της Γαλλικής Επανάστασης του 1789.

Ο ακραιφνής ριζοσπαστικός λόγος διατυπώθηκε από τον Ιωσήφ Μομφερράτο και στη συνέχεια από τον Παναγιώτη Πανά. Το πώς αρθρώθηκε, από ποιους και τι αντιστάσεις είχε να αντιμετωπίσει μέσα στον ιστορικό χρόνο από το 1848 έως και το 1865, απαντάται από τούτο το έργο. Αποτυπώνεται η διακίνηση και διακύμανση των πολιτικών ιδεών στα Επτάνησα, όπως αυτές εκφράστηκαν αρχικά, υπό το καθεστώς «προστασίας» των Ιονίων Νήσων από το βρετανικό στέμμα, και η τύχη που είχαν στο νέο πολιτικό πλαίσιο, εκείνο του εδαφικά διευρυμένου, με τα Επτάνησα, ελεύθερου ελληνικού κράτους

Τι ήταν ο Επτανησιακός Ριζοσπαστισμός; Ποιοι ήταν οι ιδεολογικοί του φορείς; Ποια η στάση του βρετανικού στέμματος; Επηρεάστηκε και σε ποιο βαθμό το τελευταίο κατά την άσκηση της διπλωματικής του πολιτικής στην ευρύτερη περιοχή; Η ένωση των δύο κρατών —των Ηνωμένων Πολιτειών των Ιονίων Νήσων με το ελεύθερο ελληνικό κράτος— ήταν αποτέλεσμα των αγώνων των ριζοσπαστών; Ήταν τελικά οι επτανήσιοι ριζοσπάστες μεγαλοϊδεάτες; Ποια ήταν η τύχη των ιδεών στο ελληνικό κράτος; Πώς επέδρασε η παρουσία τους μέσα στο πρώτο ελληνικό κοινοβούλιο και, αυτό αποτυπώθηκε στο Σύνταγμα του 1864;

O αναγνώστης θα έχει την ευκαιρία να ανακαλύψει τις αναλογίες πολιτικών και ατομικών συμπεριφορών και συμφερόντων της εποχής του Επτανησιακού Ριζοσπαστισμού με το σήμερα — τα αίτια, τα κίνητρα και τους λόγους που επιμελώς κρύβονται πίσω από τις δράσεις κρατών και συνασπισμών και τις πράξεις πολιτικών προσώπων.

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ:
ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ: Η ΜΗΤΡΑ ΤΩΝ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΩΝ ΖΥΜΩΣΕΩΝ 1859-1865
ΚΕΦ.9. Οι φορείς των ριζοσπαστικών ιδεών στο ελληνικό κράτος
9.1.Ο Π. Πανάς ως φορέας ριζοσπαστικών ιδεών
Στο Φως, του Σοφοκλή Καρύδη, ο Παναγιώτης Πανάς βρήκε το δημοσιογραφικό βήμα για να εκφράσει τις ιδέες του για τη ροή των πολιτικών γεγονότων. Ήταν ο κυριότερος εξωκοινοβουλευτικός φορέας των ριζοσπαστικών ιδεών στο ελληνικό κράτος. Υποστήριζε ότι ο επτανησιακός λαός είχε αγωνισθεί για την ελευθερία του και δεν ήθελε να τη θυσιάσει υπό το σκήπτρο κάποιου ηγεμόνα. Εν όψει της σύνταξης του νέου πολιτεύματος εξέθετε τις αρχές που θα υποστήριζε και θα καθοδηγούσαν τις ενέργειές του και οι οποίες, αν πραγματοποιούνταν, σύμφωνα πάντα με τη σκέψη του, θα μπορούσαν να σώσουν την Ελλάδα.

Σύμφωνα με τον Πανά κάθε λαός είχε μία αποστολή στη γη. Από την ακριβή κατανόηση της αποστολής του λαού εξαρτιόταν και η επιτυχία των ενεργειών του. Στόχος του λαού θα έπρεπε να είναι η επίτευξη της αποστολής του. Για να δράσει αποτελεσματικά ο ελληνικός λαός και να εργαστεί έτσι ώστε να φτάσει το συντομότερο στο σκοπό του, έπρεπε πρώτα να κατανοήσει την αποστολή του. Στόχος του δεν έπρεπε να είναι η υλική ευημερία της κοινωνίας: σκοπός καταστρεπτικός για την ανθρωπότητα και «αυτόχρημα» βλασφημία κατά του θεού και απόρροια εγωισμού. Η αποστολή του ελληνικού λαού, σύμφωνα με τον Πανά, ήταν «η εκπολίτισις και μόρφωσις της Ανατολής. Ο θεός έθετο τον ελληνικόν λαόν ενταύθα ως την λυχνίαν την μέλλουσαν να φωτίση τα εις το σκότος της αμαθείας και των δεισιδαιμονιών διατελούντα εκείνα έθνη».[i] Για να επιτύχει το στόχο του ο ελληνικός λαός έπρεπε πρώτα να υπάρξει ως έθνος, να εκπολιτισθεί και να μορφωθεί ο ίδιος. Ως έθνος, ωστόσο, δεν μπορούσε να υπάρξει χωρίς πλήρη ενότητα, ούτε μπορούσε να εκπολιτισθεί και να μορφωθεί χωρίς ελευθερία. Η ενότητα και ελευθερία του ήταν το πρώτο βήμα που όφειλε να επιτύχει. Με την ενότητά του θα γινόταν ισχυρός και σεβαστός από τους ξένους και κανείς δε θα μπορούσε να τον παρασύρει μακριά από τα πραγματικά του συμφέροντα που όφειλε να υπερασπίσει και να διεκδικήσει. Με την ελευθερία του θα κατάφερνε να «βαδίσει» ειρηνικά προς την ανάπτυξη και τελειοποίηση των ηθικών και φυσικών του δυνάμεων.

Με ποιο τρόπο θα επιτυγχανόταν η ενότητα του ελληνικού λαού; Στο μέλλον θα ερχόταν το «πλήρωμα του χρόνου» ως προϊόν διηνεκούς προσπάθειας, ανεξάρτητης από επεμβάσεις των ξένων. Η ελευθερία ήταν ακόμη επισφαλής, αφού οι άνθρωποι του θεσμού της βασιλείας και της «μετριοφροσύνης» δεν έπαυαν να συκοφαντούν και να τρομάζουν την κοινωνία προκαλώντας αναρχία. Δεν μπορούσαν να κατανοήσουν ότι η ελευθερία στηριζόμενη στο καθήκον, δεν μπορούσε παρά να είναι αναρχία, σύμφωνα πάντα με τη σκέψη του Πανά. Τάξη δεν μπορούσε να υπάρξει χωρίς δικαιοσύνη η οποία θα στηριζόταν στις αρχές της ελευθερίας, ισότητας και αδελφότητας.

Η φτώχεια και η αμάθεια ήταν τα κοινωνικά «θηρία», στα οποία στήριζε ο δεσποτισμός την ύπαρξή του. Η ελευθερία έπρεπε να καταπολεμήσει τη φτώχια μέσω της «επέκτασης» του «συνεταιρισμού» στις εργατικές τάξεις και την αμάθεια με την εφαρμογή ομοιόμορφου συστήματος για την επέκταση και οργάνωση της δημοτικής διδασκαλίας. Η ελευθερία του συναιτερίζεσθαι, του εργάζεσθαι και ανατρέφεσθαι, ήταν σύμφωνα με τον Πανά τα πρώτιστα και ουσιωδέστερα δικαιώματα του ανθρώπου. Η εργασία και η «ανατροφή» ήταν οι όροι ενγκοινωνισμού που ο Πανάς θεωρούσε ότι μπορούσαν να συμβάλουν στην «ανάπλαση» της κοινωνίας. Πρόκειται για την έκφραση της ριζοσπαστικής ιδεολογίας όπως δεν είχε ακόμη εκφραστεί, με όρους νεωτερικούς και με τους οποίους ο Πανάς διατύπωσε μία νέα οπτική των κοινωνικών αναγκών με στόχο τον εκπολιτισμό την κοινωνίας στο πλαίσιο των ιδεών του επτανησιακού ριζοσπαστισμού.

Το σύνθημα για ελευθερία, ισότητα και αδελφότητα του Rousseau ήταν παρόν στη σκέψη του Πανά αποτέλεσε το ιδεολογικό υπόβαθρο για οποιαδήποτε κοινωνικοπολιτική ενέργεια προόδου θα προτείνει. Και άλλα δικαιώματα ήταν ιερά και «επίζηλα», σύμφωνα πάντα με τη σκέψη του, όπως το δικαίωμα του συνέρχεσθαι, το δικαίωμα του αναφέρεσθαι, η ελευθερία έκφρασης των ιδεών. Ωστόσο, έκρινε ότι η περιφρούρησή των δικαιωμάτων αυτών έπρεπε να ανατεθεί στο λαό, διότι η απλή θεσμοθέτησή τους θα τα καταστούσε μάλλον προβληματικά. Η ασφαλής περιφρούρηση και η «θρησκευτική» εφαρμογή των δικαιωμάτων αυτών, ως βάσης του πολιτικού «οικοδομήματος» θα οδηγούσαν στην απόλυτη λαϊκή κυριαρχία. Η όσο το δυνατόν πληρέστερη κυριαρχία του λαού, η εργασία και η ανατροφή ήταν το πολιτικό τρίπτυχο που πρέσβευε ο Πανάς και πίστευε ότι με την επίτευξή τους η πορεία του έθνους θα ήταν ανεπιστρεπτί προοδευτική.[ii]

[i]«Η Πολιτική μας Πίστις», Φως, 592(31-7-1864), Αθήνα, σ. 1.

[ii]Στο ίδιο, σσ. 1-2.

ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ:
Η Αγγελική Γιαννάτου γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Κεφαλονιά. Είναι πτυχιούχος του τμήματος Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, όπου περάτωσε και τις μεταπτυχιακές της σπουδές στην Πολιτική Επιστήμη και Κοινωνική Θεωρία. Θέμα της διπλωματικής της εργασίας ήταν: John Stuart Mill: Τα όρια της ελευθερίας των ατόμων με κριτήριο το πνευματικό τους επίπεδο. Το διδακτορικό της δίπλωμα έλαβε το 2005 από το ίδιο τμήμα του ΕΚΠΑ με θέμα: Επτανησιακός Ριζοσπαστισμός 1848-1865. Γνωρίζει ελληνική παλαιογραφία. Ενώ σήμερα, εκπονεί τη μεταδιδακτορική της έρευνα στο Τμήμα ΠΕΔΔ του ΕΚΠΑ με θέμα Οι έμφυλες σχέσεις στο έργο του Ανδρέα Λασκαράτου: Τα Μυστήρια της Κεφαλονιάς. Παράλληλα, συμμετέχει σε επιστημονικά συνέδρια και δημοσιεύει άρθρα σε διάφορους επιστημονικούς τόμους και περιοδικά. Τα τελευταία χρόνια, στην Κεφαλονιά, παραδίδει σεμιναριακά μαθήματα με θέμα: ειδικά θέματα επτανησιακής πολιτικής ιστορίας (19ος αι.). Τα επιστημονικά της ενδιαφέροντα εστιάζονται στην ιστορία πολιτικών ιδεών κυρίως του 19ου αιώνα, και στην ιστορία των έμφυλων σχέσεων. Σήμερα, ζει στην Πάτρα και στον ελεύθερο χρόνο της κάνει αρχειακή έρευνα.

Η έκδοση έγινε με την ευγενική αρωγή:
Του Ιδρύματος Φωκά-Κοσμετάτου
Του Κληροδοτήματος Σπυρ. Φ. Αντύπα υπέρ της Κεφαλληνίας

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ: ΑΓΓΕΛΙΚΗ Ν. ΓΙΑΝΝΑΤΟΥ
Έτος έκδοσης: 2019
ISBN: ΙSBN (SET) 978-960-438-223-1
Σελίδες: 382,
Τιμή: € 21,73

 

Απόσπασμα από το βιβλίο

Ο Επτανησιακός Ριζοσπαστισμός αντλούσε το ιδεολογικό του υπόβαθρο από τις ιδεολογικές αρχές της ριζοσπαστικότερης φάση της Γαλλικής Επανάστασης του 1789.
Ο ακραιφνής ριζοσπαστικός λόγος διατυπώθηκε από τον Ιωσήφ Μομφερράτο και στη συνέχεια από τον Παναγιώτη Πανά. Το πώς αρθρώθηκε, από ποιους και τι αντιστάσεις είχε να αντιμετωπίσει μέσα στον ιστορικό χρόνο από το 1848 έως και το 1865, απαντάται από τούτο το έργο. Αποτυπώνεται η διακίνηση και διακύμανση των πολιτικών ιδεών στα Επτάνησα, όπως αυτές εκφράστηκαν αρχικά, υπό το καθεστώς «προστασίας» των Ιονίων Νήσων από το βρετανικό στέμμα, και η τύχη που είχαν στο νέο πολιτικό πλαίσιο, εκείνο του εδαφικά διευρυμένου, με τα Επτάνησα, ελεύθερου ελληνικού κράτους

Τι ήταν ο Επτανησιακός Ριζοσπαστισμός; Ποιοι ήταν οι ιδεολογικοί του φορείς; Ποια η στάση του βρετανικού στέμματος; Επηρεάστηκε και σε ποιο βαθμό το τελευταίο κατά την άσκηση της διπλωματικής του πολιτικής στην ευρύτερη περιοχή; Η ένωση των δύο κρατών —των Ηνωμένων Πολιτειών των Ιονίων Νήσων με το ελεύθερο ελληνικό κράτος— ήταν αποτέλεσμα των αγώνων των ριζοσπαστών; Ήταν τελικά οι επτανήσιοι ριζοσπάστες μεγαλοϊδεάτες; Ποια ήταν η τύχη των ιδεών στο ελληνικό κράτος; Πώς επέδρασε η παρουσία τους μέσα στο πρώτο ελληνικό κοινοβούλιο και, αυτό αποτυπώθηκε στο Σύνταγμα του 1864;
O αναγνώστης θα έχει την ευκαιρία να ανακαλύψει τις αναλογίες πολιτικών και ατομικών συμπεριφορών και συμφερόντων της εποχής του Επτανησιακού Ριζοσπαστισμού με το σήμερα — τα αίτια, τα κίνητρα και τους λόγους που επιμελώς κρύβονται πίσω από τις δράσεις κρατών και συνασπισμών και τις πράξεις πολιτικών προσώπων.
21 Οκτωβρίου 2019

 
 
 
 

«Μα τι χαριτωμένα πλάσματα είναι τούτα!», αναφώνησε ο Ερμής που πετούσε χαμηλά». «Μα τι χαριτωμένα ζώα είναι τούτα», ακούστηκε σαν ηχώ από δίπλα του ο παπαγλάρος, σκορπίζοντας τα γέλια στην παρέα θεών και ζώων. «Έχουν όντως μεγάλες ικανότητες, μπράβο σου Επιμηθέα», συμπλήρωσε ικανοποιημένος ο Δίας με τους άλλους θεούς να συμφωνούν απόλυτα πλησιάζοντας και τα άλλα τα Φανταζώα για να τα δουν από κοντά. «Μπορεί να είναι διαφορετικά απ' τα ζώα που βγήκαν πρώτα απ' το εργαστήρι αλλά είναι εξίσου σημαντικά με αυτά», πρόσθεσε σεμνά η Εστία κάνοντας και τους υπόλοιπους να συμφωνήσουν. «Κάθε ατέλεια κρύβει μια δύναμη ιδιαίτερη», συμπλήρωσε με νόημα ο Ήφαιστος απ' τη γωνιά που καθόταν κουνώντας το κεφάλι του.


Το νέο παραμύθι του συγγραφέα είναι γεγονός και έρχεται σύντομα από τις εκδόσεις Υδροπλάνο!

Παρασκευής Κοψιδά-Βρεττού: Το παιδί και η φύση του-Προς μια ποιητική παιδαγωγική (εκδόσεις Γρηγόρη, Αθήνα 2019).


Κυκλοφόρησε μόλις το νέο βιβλίο της άξιας φιλολόγου, διδάκτορος Φιλολογίας και Επίτιμης Σχολικής Συμβούλου κ. Παρασκευής Κοψιδά-Βρεττού, με τον εξαιρετικά ενδιαφέροντα τίτλο: «Το παιδί και η φύση του-Προς μια ποιητική παιδαγωγική» (εκδόσεις Γρηγόρη, Αθήνα 2019). Καρπός μιας πολύμοχθης, δημιουργικής, εμπνευσμένης θητείας στην εκπαίδευση, σε ποικίλους ρόλους, με αντίστοιχες ανησυχίες και επιτυχείς πραγματώσεις, η συγγραφέας, συνδυάζοντας την ποίηση και τη διδασκαλία, μας παραδίνει τώρα -το πιο πυκνό της «μάθημα»-ένα πραγματικό μανιφέστο στη θεώρηση του παιδιού, στην ανάδειξη και την τεκμηρίωση της ποιητικής του φύσης και συνακόλουθα στη σύλληψη μιας παιδαγωγικής θεωρίας και πράξης, που ανταποκρίνεται στην ποιητική φύση του παιδιού.

Το βιβλίο αποτελεί πραγματικό κατόρθωμα επιστημονικής και καλλιτεχνικής ευαισθησίας, για την παιδαγωγική παρουσία των δασκάλων κάθε βαθμίδας και τον διδακτικό τους προβληματισμό, για την αναθεώρηση κάθε παγιωμένης εμπειρικής ματιάς και τη βαθύτερη και στοχαστικότερη εξέταση όλων των συναφών ζητημάτων, όπως και τον αυτοπροσδιορισμό του εκπαιδευτικού, με βαθιά συνείδηση του ρόλου και της αποστολής του.

Το έργο, στις 270 σελίδες του, με την περιεκτική σοφία της διεθνούς βιβλιογραφίας και της ασκημένης στην παιδαγωγική πρωτοπορία συναρπαστική γραφή της συγγραφέως του, συνδυάζει την πρωτοτυπία της παιδαγωγικής θεώρησης του παιδιού και του ρόλου του εκπαιδευτικού, απευθυνόμενο όχι μόνο στον εκπαιδευτικό, στα παιδιά και στους γονείς, αλλά και σε ολόκληρη την κοινωνία που συνδιαμορφώνει το παιδί και το οδηγεί στην ενηλικίωση. Γραφή ευχάριστη, ρέουσα, συνεκτική, χωρίς την προσποίηση του κατασκευασμένου λόγου, με τη δροσιά και την αισθητική του έργου τέχνης, που υποδεικνύει χωρίς να καταπιέζει, που διδάσκει χωρίς να καταπονεί, που φωτίζει χωρίς να ωραιοποιεί καταστάσεις - αλλά μεταδίδοντας τον αέρα μιας ποίησης εγγενούς στο παιδί και στον κόσμο του,
πραΰνει και πείθει για τη σκοπιμότητα του ιδανικού: που είναι ο δρόμος για να οδηγηθούμε στο εφικτό… Ας το τολμήσουμε…η ανάγνωση του βιβλίου αυτού μας ενθαρρύνει και μας στηρίζει…

Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου. Γράφει ο γνωστός ψυχαναλυτής και συγγραφέας Νίκος Σιδέρης …Σ’αυτό το βιβλίο της, η άξια φιλόλογος και συγγραφέας Παρασκευή Κοψιδά-Βρεττού, ευοδώνει μια μακρά πορεία εμπειρίας και αναστοχασμού. Ως εκπαιδευτικός πρώτου μεγέθους, δεν αρκείται στην απλή διδασκαλία της ύλης. Αλλά παράλληλα λειτουργεί πάντοτε και από τη μετα-γνωστική θέση του ερευνώντος νου.

Πυρηνικό στοιχείο του εν λόγω ερευνητικού αναστοχασμού είναι η στρατηγική που επιδιώκει να αναδείξει, να καλλιεργήσει και να εμπλουτίσει μια πλούσια φλέβα υλικού που ενυπάρχει στην παιδικότητα (συμπεριλαμβανομένης και της εφηβείας). Η συγγραφέας έχει εντοπίσει αυτή τη φλέβα, που συνίσταται σε μία ισοδυναμία:
Παιδικότητα = Ποιητικότητα

Σ’ αυτή τη βάση, έχει επεξεργαστεί και εκθέτει στο βιβλίο της, με ευρύτητα και πειστικότητα, μία αναλυτική και πρακτική μεθοδολογία, που η ίδια αποκαλεί, ευστοχότατα, Ποιητική Παιδαγωγική. Περιεχόμενό της είναι η ευτυχής συνάρθρωση του υποκειμένου-εν- ποιήσει, που είναι το παιδί, με ένα παιδαγωγικό περιβάλλον που υποδέχεται, τροφοδοτεί και αναπτύσσει την εγγενή ποιητικότητα της παιδικής ψυχής: Μία σχολή ποιητικής φαντασίας και λόγου.

Αφθονία του υλικού και συστηματικότητα της έρευνας επιτρέπουν λοιπόν στη συγγραφέα να υπηρετήσει ευδοκίμως το όραμά της: Να μετατρέψει όσα η ζωή, ο κόπος και η έμπνευση της έχουν προσφέρει, σε ηδύ καρπό, που θέλει και κατορθώνει να μοιραστεί με όλους.
Παιδαγωγός, ερευνητής, γονιός, κάθε ενήλικος που σχετίζεται με παιδιά ή επιθυμεί να έρθει σε επαφή με τις καλύτερες πτυχές της ανθρώπινης κατάστασης, όπως και τα ίδια τα παιδιά, έχουν να κερδίσουν πολλά απ’ αυτό το βιβλίο.

Το βιβλίο, πέρα από τη γνώση και τα επιχειρήματα, μας πείθει ότι το καλύτερο είναι εφικτό, αν αξιοποιήσουμε ό,τι καλύτερο υπάρχει μέσα μας: αν προσβλέπουμε σε έναν κόσμο ο οποίος δεν θα είναι απροσάρμοστος στην ποίηση και πορευόμαστε προς αυτό τον ορίζοντα με το καλύτερο όχημα - την ποιητικότητα της αίσθησης, του λόγου και της ανθρώπινης σχέσης…


Νίκος Σιδέρης

Το έβδομο βιβλίο του εξέδωσε ο γνωστός κερκυραίος συγγραφέας Νίκος Παργινός. Πρόκειται για ένα ιστορικό μυθιστόρημα που τιτλοφορείται «Το σταυροδρόμι των ηρώων» και καταγράφει την πολιορκία της Κέρκυρας από τους Τούρκους το 1716, με αναφορές τόσο στα ιστορικά γεγονότα όσο και στις ιστορίες ηρώων έτσι όπως έχουν διασωθεί στη μνήμη των οικογενειών τους αλλά και στα αρχεία. Το βιβλίο κυκλοφορεί ήδη στα βιβλιοπωλεία και θα παρουσιαστεί επίσημα στην Κέρκυρα τη Δευτέρα 1η Ιουλίου στο Πνευματικό Κέντρο της Ι. Μητροπόλεως Παξών & Διαποντίων Νήσων και στην Αθήνα στις 12 Απριλίου.

 

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ ΒΙΒΛΙΟΥ

Οι Τούρκοι προελαύνουν προς την Ιταλία και την Κεντρική Ευρώπη. Ο οθωμανικός στόλος αποβιβάζει πολυάριθμα στρατεύματα στο νησί της Κέρκυρας και πολιορκεί την πόλη της. Ο αδίστακτος πασάς Τζάνουμ Κότζα ετοιμάζεται να αναμετρηθεί με τον Σάξονα στρατάρχη Ματθία Σχολεμβούργο σε μία από τις πιο άγριες και άνισες μάχες της εποχής. Οι γενναίοι πολεμιστές στέκονται στα χαλάσματα του αλλοτινού απόρθητου φρουρίου αποφασισμένοι να υπερασπιστούν με πάθος την πόλη και να πεθάνουν μαχόμενοι.

Στο μεταξύ στο νησί έχουν βρει καταφύγιο τρεις περίεργοι φυγάδες από την Πόλη: ο Νικολός, ένας φονιάς και τυχοδιώκτης κάποτε στην υπηρεσία του Κότζα, η Ναζλή, μια χανούμισσα του χαρεμιού σημαδεμένη από μια αρχαία κατάρα, και ο Μεχμέτ, ένας βασανισμένος ευνούχος. Τα ένοχα μυστικά που κουβαλούν συνδέονται άρρηκτα με ένα μυστηριώδες χειρόγραφο που δημιουργήθηκε πέντε αιώνες νωρίτερα και θα διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην ιστορία.

Καθώς οι τύχες τους διασταυρώνονται και αλληλοδιαπλέκονται, οι ήρωές μας παρασύρονται αμείλικτα στη δίνη μιας σύγκρουσης που θα κρίνει το μέλλον ολόκληρης της Ευρώπης…