Από τότε που η Ευσταθία (Σταθούλα) Κόμητα – Φλώρου έγινε μέλος στα κοινωνικά δίκτυα, παρακολουθούσα τις αναρτήσεις της και μου έκανε εντύπωση ο γλαφυρός της λόγος, ο άριστος χειρισμός της ελληνικής γλώσσας και ο τρόπος που αναδείκνυε τα όμορφα λαογραφικά – βιωματικά γεγονότα, που είχε ζήσει και ακούσει. Σκέφτηκα ότι όλες αυτές οι αναρτήσεις θα ήταν κρίμα να χαθούν και να μην συγκεντρωθούν στις σελίδες ενός βιβλίου.

Της εξέφρασα, λοιπόν, αυτές τις σκέψεις μου και την παρότρυνα, κι εγώ, να προχωρήσει στην έκδοση αυτού του πονήματος. Την ευχαριστώ θερμά που αναφέρεται στον πρόλογο του βιβλίου της στο όνομά μου. Είναι ιδιαίτερη τιμή για μένα η αναφορά της αυτή.

Ας έρθουμε όμως τώρα στο βιβλίο.

Το βιβλίο της αυτό αποτελεί μια επιμελημένη σε όλα της τα στοιχεία έκδοση (ποιότητα χαρτιού, φωτογραφιών, εξωφύλλου κ.λπ.) και όπως τονίζει και η ίδια, είναι μια κατάθεση της ψυχής της πλαισιωμένη με έγχρωμες φωτογραφίες που ζωντανεύουν το κείμενο και δίνουν μια άλλη διάσταση στην κατανόηση των γεγονότων ή άλλων ιστορικών και λαογραφικών στοιχείων που περιγράφει.

Η Σταθούλα, με τα 92 αυτοτελή κείμενά της, σκιαγραφεί πρόσωπα, περιγράφει γεγονότα και χρηστικά αντικείμενα της εποχής των δικών της ανθρώπων χρησιμοποιώντας σε πολλά σημεία του λόγου της τους ιδιωματισμούς της Θιακιάς κοινωνίας, μιας προγενέστερης εποχής. Με έμμεσο τρόπο αφήνει τον αναγνώστη να καταλάβει τον τρόπο της ζωής των προγόνων της, τις συνήθειές τους, το λεξιλόγιο που χρησιμοποιούσαν και τις ηθικές αξίες που τους διαπερνούσαν. Με άλλα λόγια όλα τούτα είναι σημαντικά στοιχεία, που συνθέτουν την ιστορία και τον πολιτισμό ενός τόπου, είναι ο ομφάλιος λώρος που συνδέει το σήμερα με το παρελθόν.

Τα κείμενα της, θα έλεγα, είναι ένα οδοιπορικό στον χωροχρόνο και λειτουργούν ως ανάχωμα στη λήθη που τείνει να μας αποκόψει από τις ρίζες μας. Γνωρίζουμε όλοι μας ότι ένας λαός που αποκόπτεται σταδιακά από τις ρίζες του παρακμάζει. Μάλιστα, καθώς ο αδυσώπητος χρόνος ξεθωριάζει τις μνήμες για πρόσωπα, γεγονότα και καταστάσεις του παρελθόντος, όλο και περισσότερο αυτός ο κίνδυνος μεγαλώνει. Η Σταθούλα όμως με τη γραφίδα της βάζει εμπόδια στη λήθη και έτσι αυτή η φλογερή της επιθυμία, να διατηρηθούν αυτές οι λαογραφικές της πινελιές στο πέρασμα του χρόνου, γίνεται πραγματικότητα αλλά ταυτόχρονα και η συμβολή της στη διατήρηση της παράδοσης καθίσταται ουσιαστικότατη.

Της αξίζουν θερμά συγχαρητήρια για τη συμβολή της αυτή. Της εύχομαι να είναι καλοτάξιδο το βιβλίο της και να συνεχίσει να μας προσφέρει συγκινήσεις αλλά και ευχάριστες αναμνήσεις μέσα από τις νοερές διαδρομές της στις προγονικές μας ρίζες και όχι μόνο.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΡΑΝΤΖΗΣ

Mια πραγματική ιστορία που συντάραξε τα Κύθηρα το 1909. Μια συναρπαστική κατάδυση στον ψυχισμό ενός ανθρώπου που είχε όσα ήθελε στη ζωή του, που βασιζόταν στην αποδοχή των γύρω του και τους το ανταπέδιδε απλόχερα. Όμως η ξαφνική απόρριψη, η συνεχιζόμενη αδικία εναντίον του και ένας ολόκληρος κόσμος που καταρρέει γύρω του τον στρέφουν ενάντια σε όλους και τον οδηγούν στο πιο ειδεχθές έγκλημα που έγινε ποτέ στην Ελλάδα.

Ένα συγκλονιστικό μυθιστόρημα, το βιβλίο «Δεκαεπτά κλωστές» του Πάνου Δημάκη είναι βασισμένο σε αληθινά γεγονότα, για τη μοίρα και τα παιχνίδια που παίζει εναντίον μας, για τα αόρατα νήματα που ορίζουν τη ζωή μας αλλά και τη δύναμη που πρέπει να βρούμε για να την ορίσουμε εμείς οι ίδιοι. Για την ηθική μιας κοινωνίας που μπορεί να καταστρέψει ανθρώπινες ζωές στον βωμό της κανονικότητας της αγέλης, που βασίζεται στο κουτσομπολιό, την κριτική και την κακόβουλη τάση των ανθρώπων να αναζητούν εξιλαστήρια θύματα.

Παράλληλα, γι’ αυτή την ηθική που διαμορφώνει ο καθένας προσωπικά, όπως και ήρωας του βιβλίου, ο Καστελάνης, που τον οδηγεί στα ολέθρια αποτελέσματα απέναντι σε μια κοινωνία που τον αντιμάχεται.

Πρόκειται για ένα βιωματικό βιβλίο που μιλάει για την καθημερινότητα των ημερών της Άνοιξης του 2020, όπως την έζησαν οι συγγραφείς του. Είναι το πρώτο βιβλίο που καταγραφεί τα όνειρα, τους φόβους, την απόγνωση και την αμηχανία των ανθρώπων στην περίοδο του οικειοθελούς εγκλεισμού και μάλλον το μοναδικό που γράφτηκε ενώ είναι σε εξέλιξη μια παγκοσμίως κοινή ιστορική στιγμή.

Περικλείει τις ιστορίες ενός ετερόκλητου πλήθους με διαφορετικά βιώματα, συναισθηματική ευαισθησία και προσδοκίες. Είναι ένα βιβλίο “ωδή” στον Άνθρωπο. Στον άνθρωπο εκείνον που υπακούει, συμβιβάζεται, φοβάται, θρηνεί, αμφισβητεί και οργίζεται. Αυτούς τους αγνώστους της “διπλανής πόρτας” επιχείρησαν να μας παρουσιάσουν 31 συγγραφείς, απ όλη την Ελλάδα,  με διηγήματα που έγραψαν από τις 15 Μαρτίου έως  τις 12 Απριλίου 2020 με μια διάθεση να δημιουργήσουν έναν τόμο “ντοκουμέντο” σε αυτήν την απροσδόκητη συνθήκη της “Πανδημίας”.

 

 

Περιεχόμενα

Δάφνη Σπυροπούλου: Com’è dolce e com’è bella la città di Pulcinella
Μάνος Τασάκος : Non omnis moriar
Μαριάνθη Παπάδη: Ο ιός της κορώνας μάτωσε την άνοιξη
Ελένη Καραγιάννη : Τα φτερά.
Tζωρτζίνα Τζήλιου: Έρωτας κατά της θλίψης.
Μανώλης Δημελάς: Ακόμη νιώθετε βασιλιάδες;
Σταύρος Νικολαΐδης : Γοτθικό ολόγραμμα
Μαρία Κανελάκη: Ρεσάλτο
Πέτρος Γαλιατσάτος: Mariah C. & Μαρία Κ
Δήμητρα Μπαρώτα: Στον καθρέφτη.
Ελένη Αλαφογιάννη: Κορώνα στο κεφάλι μου.
Γιώργος Πατιός: Ευαγγελισμός.
Μανώλης Κιλισμάνης: Ατύχημα
Δημήτρης Βαρβαρήγος: Έμφυλες Ταυτότητες.
Αλέξανδρος Ανδρουλάκης: Μένουμε «σπίτι»
Αντώνης Πρεντάκης : Τρώε το φαΐ σου, αγάπα το κελί σου, διάβαζε πολύ
Νιόβη Ιωάννου: Εφιάλτης.
Δέσποινα Μπουμπουχεροπούλου: Μη μου άπτου
Άννα Κουρουπού: Αναμένοντας ένα τέλος.
Άγγελος Σκούρτης: Υπεύθυνος βεβαίωσις.
Edmond D.: Εγώ δεν είμαι συγγραφέας.
Mhamad Nakam: Τα σκαλιά της ελπίδας.
Απόστολος Θηβαίος: Μέρα 15η, καραντίνα στο θέατρο της εταιρείας θεαμάτων Ντιλέϊνυ.
Έκτορας Δέλτα: Δέκα λεπτά.
Παναγιώτης Ζιάκας: Το Σεντούκι.
Ειρήνη Γαβριλάκη: Μια θάλασσα κομμάτια.
Μαριάνθη Πλειώνη: Μένω εντός.
Μαρία Τζαρδή : Αυτό το σπίτι δεν είναι δικό μου
Άγης Ντούλιας: Εκπαίδευση «εξ αποστάσεως».
Κατερίνα Παπαποστόλου: Αδέσποτη ζωή σε χρόνους πανδημίας.
Ιωάννα Μαρία Γκέρτσου: Mια ζωή στο φως.
 

Οι συγγραφείς παραχωρούν το σύνολο των αποδοχών τους στην δομή φιλοξενίας προσφύγων στη Μόρια για αγορά υγειονομικού υλικού. Οι εκδόσεις 24γραμματα διπλασιάζουν αυτό το ποσό και το προσφέρουν στην ίδια δομή.

 

Επιμέλεια Ύλης: Ελένη Καραγιάννη

Φιλολογική επιμέλεια: Ειρήνη Γαβριλάκη

Εξώφυλλο: Φαιδωνας Foster Καλτσουνάκης

Lay out εξωφύλλου: Στέλιος Νικολουδάκης

Υπεύθυνη ψηφιακής σελιδοποίησης: Κατερίνα Μηνογιάννη

Τόπος και Χρονολογία πρώτης έκδοσης: Αθήνα, Απρίλιος 2020

 

Κυκλοφορεί σε όλα τα βιβλιοπωλεία και online https://24grammata.com/product/0053/.

Μπορείτε, ακόμα, να τα παραγγείλετε και τηλεφωνικά 210 612 70 74, αντικαταβολή, κούριερ, παράδοση την επόμενη εργάσιμη.

ΔΩΡΕΑΝ ΕΞΟΔΑ ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ ΓΙΑ ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑ

Η καινούργια ποιητική συλλογή της Κερκυραίας Βιολόγου Ελένης Θ. Π. Λουκά   με τον τίτλο <<Στον ορίζοντα της ελπίδας>> από τις εκδόσεις Οσελότος διακρίνεται για τον λυρισμό της και το πολυθεματικό του περιεχομένου της . Σηματοδοτεί την ανάγκη όλων μας να προσπαθούμε να προχωράμε μπροστά ,αναζητώντας την ανατροπή ,την αναγέννηση, την αναθεώρηση, την αλλαγή και την ανανέωση από κάθε τι οπισθοδρομικό, βλαβερό, άδικο και επικίνδυνο. Μια αναζήτηση ενός ορίζοντα ελπίδας που θα μας φέρει πιο κοντά σε ένα καλύτερο, φυσικότερο, δικαιότερο  και ανθρωπινότερο κόσμο. Περιέχει ποιήματα κοινωνικά και ερωτικά όπως και κάποια δοκίμια συνοδευόμενα με ασπρόμαυρες φωτογραφίες που δημιουργούν μία πιο ζεστή αναγνωστική διάθεση στο ουδέτερο περιβάλλον των λευκών σελίδων.

Στο πρώτο μέρος του βιβλίου –Περί ζωής- τα ποιήματα  προτρέπουν προς τις αιώνιες αξίες που οδηγούν στην πνευματική και ψυχική ολοκλήρωση του ανθρώπου και οι οποίες  θα τον καταστήσουν χρήσιμο στην κοινωνία, αλλά και ευτυχέστερο. Ποιήματα όπως  -Αέναος κύκλος -Καινούργια μέρα- ,-Λάθος πορεία-, -Ένα τραγούδι αλλοτινός ιππότης,- Άνθρωπος ρομπότ-, - Όμηροι-, -Υγεία-, -Ανήφοροι και κατήφοροι της ζωής-, - Ένα χαμόγελο-,- Ο Χαρακτήρας ενός λαού, -Υποκρισία, -Ανταγωνισμός- ,-Το κενό της πληρότητας , -Στη δίνη του χρόνου- , - Ο πίνακας μιας μέρας σου - προσεγγίζουν κοινωνικά , υπαρξιακά και θέματα ηθικών αξιών και ιδανικών με στοχαστική σκοπιά και διάσταση θεώρησης της ζωής .

Επιπρόσθετα η αξία της διατήρησης και διαιώνισης της παράδοσης, της αγάπης για την πατρίδα ,της  ιστορικής μνήμης ,της αναπόλησης παρελθοντικών ηθών και γεγονότων  γίνεται εμφανής σε πολλά ποιήματα που αναφέρονται στην ιστορία και την παράδοση της Κέρκυρας ,όπως τα ποιήματα –Καμπιέλο- (παλιά συνοικία της παλιάς πόλης ) ,-Το δάκρυ του περιβολιού,- -Άρωμα μιας άλλης εποχής,- Σε μιας βάσκας το νερό- ,-Η ελιά στον  Αϊ Γιώργη- ,-Το παλιό πηγάδι,(Καναβιά) -Φαιάκων φιλαρμονικές -και -Το παλιό Λιοτρίβι-.                                                                           Άλλα ποιήματα όπως -Τ αμίλητο χωριό -(που αναφέρεται στο εγκαταλελειμμένο παλιό ελληνικό χωριό της Μικράς Ασίας Λιβίσι ) και  -Της προσφυγιάς τ αγκάθι- , – Ο πολύπαθος λαός της Συρίας -που αναφέρονται στα δεινά του ξεριζωμού ενός λαού εγκαταλελειμμένου στις ορέξεις των μεγάλων δυνάμεων που εκμεταλλεύονται τα εσωτερικά του προβλήματα.

Στο δεύτερο μέρος  -στα μονοπάτια της Αφροδίτης- περιλαμβάνονται ποιήματα με ύφος λυρικό ,πότε μελαγχολικό  και πότε πιο αισιόδοξο ή νοσταλγικό και γίνεται μια όμορφη περιπλάνηση στα πολύπλοκα και δαιδαλώδη μονοπάτια του Έρωτα και στις πολλές θετικές και αρνητικές εκφάνσεις του ,όπως της απουσίας ,της αναζήτησης, της μνήμης, της  λησμονιάς, του ονείρου,  τού δειλινού του και της  νοσταλγικής αγάπης των νεανικών χρόνων. Ένα ξέσπασμα Αφροδίτης που βιώνει πολλά και πολύμορφα συναισθήματα στη πορεία της ζωής .Μια πολυμορφία που αποτελεί και το αλάτι της γοητείας  και σημαντικότητας της και που ο καθένας από μάς τη βιώνει ουσιαστικά με παρόμοιο τρόπο.

Στα δοκίμια ή σκέψεις  περιλαμβάνονται τίτλοι  όπως - Ο ρομαντισμός και τα συναισθήματα στη δίνη της αυτοματοποιημένης κοινωνίας -,  -Το νόημα της ζωής –Σπαράγματα- .-Σύγχρονη Πομπηία-.- Φύση και ζωή που μειώνονται μέρα με την ημέρα- .Στους δύο τελευταίους τίτλους αποτυπώνεται από την συγγραφέα  στην πραγματική του διάσταση όλο το δράμα και η θλιβερή εικόνα των συνεπειών  της καταστροφής του περιβάλλοντος από τις ανεξέλεγκτες ανθρώπινες  επεμβάσεις στη φύση.

Σ αυτήν αλλά και στις δύο πρώτες ποιητικές συλλογές της << Η μικρή ζωή μας είναι μία στου απείρου την ευθεία η τελεία>> και << Ιχνηλάτες στα μονοπάτια μιας αυγής>> μάς παροτρύνει στην από κοινού δράση όλων, ανάλογα το ποσοστό ευθύνης και δυνατότητας που αναλογεί στον καθένα, να εμποδίσουμε αυτή την καταστροφική πορεία με όλη μας τη δύναμη και να συμβάλλουμε στην καταπολέμηση της επικίνδυνης κλιματικής αλλαγής και στη σωτηρία του πλανήτη Γη του κοινού σπιτιού μας ,διότι αυτό είναι  χρέος μας προς τις επόμενες μελλοντικές γενιές αλλά και προς την κατεύθυνση της διατήρησης και διαιώνισης κάθε μορφής ζωής.

Ελένη Λουκά

H  Ελένη  Θ. Π.  Λουκά γεννήθηκε στην  Στρογγυλή  Κερκύρας όπου τελείωσε το Δημοτικό Σχολείο και στην πόλη το Λύκειο Θηλέων το έτος 1978. Στο Γυμνάσιο και Λύκειο είχε διακριθεί με τον Κερκυραϊκό γυμναστικό σύλλογο σε πολλούς αγώνες στίβου πανελληνίως στην σφαίρα  και στο πένταθλο καταλαμβάνοντας πολλές φορές τις πρώτες θέσεις . Εν συνεχεία μετέβη στην  Γερμανία όπου σπούδασε Βιολογία και εργάστηκε συγχρόνως για 3 χρόνια στο πανεπιστήμιο του Saarland σαν βοηθός Καθηγητή στο τμήμα της Μυκητολογίας και  Μικροβιολογίας  όπου επιμελήθηκε τους τομείς έρευνας και διδασκαλίας του Κλάδου. Μετά το τέλος των σπουδών εργάστηκε στον Δήμο Saarbrücken στο τμήμα Βοτανολογίας όπου ασχολήθηκε με την στατιστική καταγραφή όλων των ειδών φυτών άγριας βλάστησης  της πόλης και επιπλέον  με  την συγγραφή βιβλίου Kompendium διαφόρων ειδών θάμνων και δένδρων για την μετεκπαίδευση κηπουρών. Το 1990 επέστρεψε στην Ελλάδα όπου έκανε πρακτική για ένα χρόνο στο βιοχημικό εργαστήριο του Άγιου Σάββα.  Εργάζεται στον ιδιωτικό τομέα από το 1991 σε φροντιστήριο ξένων γλωσσών διδάσκοντας Γερμανικά με μεγάλη επιτυχία . Από το 2012-2019 ως μέλος της Ένωσης Επτανησίων Ελλάδος  εργάστηκε  και είχε την πρωτοβουλία της υλοποίησης  μιας έρευνας για την ανάδειξη τριών μνημειακών υπεραιωνόβιων ελαιοδέντρων στην Στρογγυλή Κερκύρας. Αυτή η πρωτοποριακή και μοναδική στο κόσμο σε έκταση επιστημoνική μελέτη πραγματοποιήθηκε  από το Πανεπιστήμιο Βοτανολογίας και Ζωολογίας του δάσους της Δρέσδης  Γερμανίας με επικεφαλής τον καθηγητή Andreas Roloff και με την επιτυχημένη συνεργασία με την ΕΝΩΣΗ ΕΠΤΑΝΗΣΙΩΝ ΕΛΛΑΔΑΣ και στήριξη της προέδρου κ Ελένης Κονοφάου  .Τα αποτελέσματα της έρευνας κατατάσσουν αυτά στα δέκα αρχαιότερα του κόσμου. Ό μύθος που συμπεριλαμβάνεται στην δεύτερη ποιητική της συλλογή <Ιχνηλάτες στα μονοπάτια μιας αυγής> έτος έκδοσης 2016  αφορά τα τρία αυτά ελαιόδεντρα. Τον Ιούνιο του 2019 έγινε στην τοποθεσία Καναβιά του χωριού σε μια λαμπρή γιορτή παρουσία του καθηγητή Roloff και τοπικών αρχών η ανάδειξη και η περίφραξη της ελιάς Ευδοκίας μίας εκ των τριών της έρευνας και η τοποθέτηση της σχετικής πινακίδας δίπλα στην ελιά.

 Η πρώτη ποιητική της συλλογή  με  τίτλο  < Η μικρη ζωή μας είναι μία στου απείρου την ευθεία η τελεία > εκδόθηκε το έτος 2015 από τον εκδοτικό οίκο Οσελότο όπως και η δεύτερη .Η τελευταία της ποιητική συλλογή < Στον ορίζοντα της ελπίδας> από τον ίδιο εκδοτικό οίκο εκδόθηκε τον Ιανουάριο του 2020.

Ποιήματα της έχουν συμπεριληφθεί σε ανθολόγια ποίησης 2017 και 2018 των εκδόσεων Όστρια, στο Ανθολόγιο και την Εγκυκλοπαίδεια Γραμμάτων και Τεχνών της  Αμφικτυονίας Ελληνισμού 2018 και 2019 ,στο λογοτεχνικό περιοδικό Μύρτιλο των εκδόσεων Οσελότος ,στο καλλιτεχνικό ημερολόγιο 2019 και 2020 του ηλεκτρονικού περιοδικού τοβιβλίο.net. Στα  ηλεκτρονικά περιοδικά  Fractal , τοβιβλιοnet ,Θεματοφύλακες λόγω τεχνών και στο Λόγω γραφής έχουν δημοσιευτεί πολλά από τα ποιήματα της.

Έχει λάβει μέρος στον Ζ΄ παγκόσμιο ποιητικό διαγωνισμό 2018 της Αμφικτυονίας Ελληνισμού όπου έλαβε έπαινο για δύο ποιήματα της  <Κινούμενη άμμος η ζωή> και < στη μέση της Ερήμου >>. Ποιήματα της έχουν μελοποιηθεί από τον μουσικό και καθηγητή του ωδείου Φίλιππος Νάκας Γιώργο Στεργίου.

Αποτέλεσμα εικόνας για αντωνης αργυρός καρδιακή θύελλα

 

Περίληψη
 
Το πρωΐ, όπως σήκωσα το κεφάλι για να κοιτάξω τον ουρανό, ένα κόκκινο μπαλόνι με κοίταζε από ψηλά, ώσπου χάθηκε από τα μάτια μου. ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΔΕ ΧΑΝΟΝΤΑΙ ΠΟΤΕ, λένε όλοι. Τους κουβαλάς μέσα σου. Τους κουβαλάς με το χαμόγελό τους, με τη χαρούμενη ματιά, με τα βάσσανα που σου προκαλούν, τους κουβαλάς μέσα σου και ξέρεις πως κάποια στιγμή θα τους συναντήσεις και πάλι στο σταυροδρόμι της καθημερινότητας, για να εισπράξεις ένα φιλί, μία ευχή, ένα χαμόγελο ή το πείραγμα της πλάτης τους.
 
 
ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΡΓΥΡΟΣ

ΑΡΓΥΡΟΣ ΑΝΤΩΝΗΣ
 
Ο Αντώνης Π.Αργυρός γεννήθηκε στο χωριό Σπαρτιά Κεφαλονιάς και αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης το έτος 1974. Από το 1976 είναι μέλος του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών και απο το 1984 είναι δικηγόρος στον Άρειο Πάγο. Το έτος 2012 διετέλεσε Υπουργός Επικρατείας στην κυβέρνηση του Προέδρου του ΣτΕ Παναγιώτη Ο. Πικραμμένου. Από το 2004 μέχρι σήμερα είναι Δικηγόρος και Αναπλ. Νομικός Σύμβουλος στο ΕΘΝΙΚΟ ΚΑΙ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΚΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΑΘΗΝΩΝ. Έχει διατελέσει Νομικός Σύμβουλος - Διευθυντής Νομικής Διεύθυνσης του Εθνικού Ιδρύματος Υποδοχής και Αποκατάστασης Παλιννοστούντων Ομογενών Ελλήνων. Με σημαντική επιστημονική δράση, άρθρα και σχόλια σε δικαστικές αποφάσεις δημοσιεύονται στα πιό γνωστά νομικά περιοδικά. Είναι μέλος της συντακτικής επιστροπής-υπεύθυνος ύλης του μηνιαίου νομικού περιοδικού ΝΟΜΙΚΟ ΒΗΜΑ έκδοσης του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών.